قرائت اول دوم پادشاهان ۲۵/ ۱-12
(تبعيد اهالی يهودا.)
بخشي از كتاب دوم پادشاهان
واقع شد كه نبوكدنصر، پادشاه بابل، با تمامي لشكر خود در روز دهم ماه دهم از سال نهم سلطنت خويش بر اورشليم برآمد، و در مقابل آن اردو زده، سنگري گرداگردش بنا نمود. و شهر تا سال يازدهم صدقياي پادشاه، محاصره شد. و در روز نهم آن ماه، قحطي در شهر چنان سخت شد كه براي اهل زمين نان نبود. پس در شهر رخنهاي ساختند و تمامي مردان جنگي در شب از راه دروازهاي كه در ميان دو حصار، نزد باغ پادشاه بود، فرار كردند. و كلدانيان به هر طرف در مقابل شهر بودند (و پادشاه) به راه عربه رفت. و لشكر كلدانيان، پادشاه را تعاقب نموده، در بيابان اريحا به او رسيدند و تمامي لشكرش از او پراكنده شدند. پس پادشاه را گرفته، او را نزد پادشاه بابل به ربله آوردند و بر او فتوي دادند. و پسران صدقيا را پيش رويش به قتل رسانيدند و چشمان صدقيا را كندند و او را به دو زنجير بسته، به بابل آوردند. و در روز هفتم ماه پنجم از سال نوزدهم نبوكدنصر پادشاه، سلطان بابل، نبوزرادان، رئيس جلادان، خادم پادشاه بابل، به اورشليم آمد. و خانه خداوند و خانه پادشاه را سوزانيد و همه خانههاي اورشليم و هر خانه بزرگ را به آتش سوزانيد. و تمامي لشكر كلدانيان كه همراه رئيس جلادان بودند، حصارهاي اورشليم را به هر طرف منهدم ساختند. و نبوزرادان، رئيس جلادان، بقيه قوم را كه در شهر باقي مانده بودند و خارجين را كه به طرف پادشاه بابل شده بودند و بقيه جمعيت را به اسيري برد. اما رئيس جلادان بعضي از مسكينان زمين را براي باغباني و فلاحي واگذاشت.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 137
- سرود خود را، ای خداوند، در سرزمین غربت به سوی تو بر می¬افرازیم.
نزد نهرهاي بابل آنجا نشستيم
و گريه نيز كرديم، چون صهيون را به ياد آورديم.
بربط¬هاي خود را آويختيم
بر درختان بيد كه در ميان آنها بود.
- سرود خود را، ای خداوند، در سرزمین غربت به سوی تو بر می¬افرازیم.
زيرا آناني كه ما را به اسيري برده بودند،
در آنجا از ما سرود خواستند؛
و آناني كه ما را تاراج كرده بودند، شادماني (خواستند) كه
يكي از سرودهاي صهيون را براي ما بسراييد.
- سرود خود را، ای خداوند، در سرزمین غربت به سوی تو بر می¬افرازیم.
چگونه سرود خداوند را، در زمين بيگانه بخوانيم؟
اگر تو را اي اورشليم فراموش كنم،
آنگاه دست راست من فراموش كند.
- سرود خود را، ای خداوند، در سرزمین غربت به سوی تو بر می¬افرازیم.
اگر تو را به ياد نياورم،
آنگاه زبانم به كامم بچسبد،
اگر اورشليم را، بر همه شادماني خود ترجيح ندهم.
- سرود خود را، ای خداوند، در سرزمین غربت به سوی تو بر می¬افرازیم.
سرود قبل از انجيل مرقس ۲/ ۱۷
هللويا- "تندرستان نيستند كه محتاج طبيب ميباشند بلكه بيماران،
من نيامدهام تا عادلان را بخوانم بلكه گناهكاران را!" - هللويا.
انجيل متي ۸/ ۱-4
(اگر بخواهي ميتواني مرا پاك گرداني.)
بخشي از انجيل متي - درود بر تو اي خداوند.
در آن ایام، پس از آنكه عیسی از كوه به زير آمد، جمعيت كثيري از پي او روان شد. حال يك جذامي نزد او آمد به زانو در افتاد و به او گفت: "اي آقا، اگر بخواهي ميتواني مرا پاك گرداني". عيسي دست خود را دراز كرد و او را لمس نمودهگفت: "ميخواهم، پاك شو". و بيدرنگ جذام او پاك گشت. آنگاه عيسي به او گفت: "مراقب باش چيزي به كسي نگويي، ولي برو و خود را به كاهن نشان ده و آنچه را كه موسي مقرر نموده تقديم نما تا براي ايشان شهادتي باشد".
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
عيسي كه آمده است تا ما حيات داشته باشيم و آنرا به وفور داشته باشيم (ر. ك. به يوحنا 10/10)، مسلماً ميخواهد كه اين شخص جذامي شفا يابد. او كه اغلب قبل از انجام يك شفا سوال ميكند كه آيا شخص ايمان دارد، اين بار كه با چنين برخورد متواضعانهاي روبرو ميشود، فوراً او را شفا ميدهد و از او ميخواهد تا با نشان دادن خود به كاهنان و اطمينان يافتن آنان از شفاي وي، بتواند به جمع عبادت كنندگان بپيوندد و به زندگي اجتماعي در اتحاد با برادرانش بازگردد.
* در متن انجيل امروز شخص جذامي عيسي را پرستش نمود و با فروتني گفت: "اي خداوند، اگر بخواهي ميتواني مرا طاهر سازي." آيا ما نيز با همين روحيه تواضع و تسليم در برابر اراده خداوند به او نزديك ميشويم و دعا ميكنيم؟ آيا جواب دعاي خود را به اراده پرمهر و نجات بخش خداوند واگذار ميكنيم يا انتظار داريم خداوند همه خواستههاي ما را آنگونه كه ما ميخواهيم پاسخ دهد؟
