قرائت اول - مكاشفه يوحناي رسول 10 /8-11
بخشي از كتاب مكاشفه يوحناي رسول
صدائي را كه از آسمان شنيده بودم دوباره با من سخن گفته فرمود: " طومار گشوده اي را كه در دست فرشتهاي است كه بر دريا و زمين ايستاده است بگير ". و به سوي فرشته رفته به او گفتم طومار كوچك را به من دهد و او به من گفت: " بگير و آن را بخور رو شكمت را از تلخي پر خواهد كرد، اما در دهانت مثل عسل شيرين خواهد بود ". و طومار كوچك را از دست فرشته گرفته آن را خوردم و در دهانم همچون عسل شيرين بود، اما هنگامي كه آن را خوردم، شكمم از تلخي پر شد. و به من گفته شد: " بايد دوبار بر قومها و ملتها و زبانها و پادشاهان نبوت نمائي ".
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 119
- شادی من در شهادات توست، ای خداوند
شهادات تو را تا به ابد ميراث خود ساختهام
آنها شادماني دل من است.
شهادات تو نيز ابتهاج من
و مشورت دهندگان من بودهاند.
- شادی من در شهادات توست، ای خداوند
اوامر تو را دوست ميدارم،
زيادتر از طلا و زر خالص
كلام تو به مذاق من چه شيرين است
و به دهانم از عسل شيرينتر
- شادی من در شهادات توست، ای خداوند
كلام تو تا به ابد نصيب من است
از وصاياي تو تلذّذ خواهم يافت
دهان خود را نيكو باز كرده،
نفس زدم زيرا كه مشتاق وصاياي تو بودم.
- شادی من در شهادات توست، ای خداوند
سرود قبل از انجيل رساله اول پولس رسول به قرنتيان 3 /17
هللويا- معبد خدا مقدس است و آن شما هستيد - هللويا.
انجيل لوقا 19 /45-48
بخشي از انجيل لوقا - درود بر تو اي خداوند.
آنگاه به معبد رفت و شروع به بيرون راندن فروشندگان نمود. و به ايشان گفت: "مكتوب است كه خانه من خانه عبادت خواهد بود. ولي شما آن را مبدل به كنام دزدان كردهايد". هر روز در معبد تعليم ميداد. سران كاهنان و كاتبان، با حمايت بزرگان قوم، سعي داشتند او را هلاك سازند ولي نيافتند كه چگونه اين را به انجام رسانند زيرا تمامي مردم به سخنان او توجه ميكردند.
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
عيسي كه آگاه است به زودي دستگير و كشته خواهد شد و ميبيند كه تعاليم و نصايحش براي بيدار كردن سران قوم و اخطارهايش در مورد فرارسيدن روز داوري، تأثيري بر آنان نميگذارد، ميخواهد با يك عمل بسيار گويا آنان و همه ما را دعوت كند كه آمدن او را بعنوان نشانه آمدن "روز خداوند" يعني روز داوري تلقي نمائيم و از اعمال بد خود توبه نموده، بسوي خداوند بازگرديم: "اينك خداوندي كه شما طالب او ميباشيد ناگهان به هيكل (معبد) خود خواهد آمد، يعني آن رسول عهدي كه شما از آن مسرور ميباشيد، هان او ميآيد... اما كيست كه روز آمدن او را متحمل تواند شد... او مثل قالگر و مصفّي كننده خواهد نشست و بني لاوي را طاهر ساخته، ايشان را مانند طلا و نقره مصّفي خواهد گردانيد تا ايشان هديهاي براي خداوند به عدالت بگذرانند" (ملاكي 3/ 1-3).
اما رؤساي كهنه حتي با ديدن غيرت مسيح براي خانه خداوند كه بايد خانه عبادت باشد و نه جايگاه سوءاستفاده كساني كه خدايشان "ممونا" يعني مال است (ر.ك. به متي 6 /24)، نه تنها به خود نميآيند، بلكه تصميم ميگيرند او را به قتل برسانند. با اين وجود آناني كه تشنه كلام صلح و نجاتبخش او بودند، "بر او آويخته بودند كه از او بشنوند."
* حضرت پولس ميگويد: "آيا نميدانيد كه هيكل (معبد) خدا هستيد و روح خدا در شما ساكن است؟... هيكل خدا مقدس است و شما آن هستيد" (اول قرنتيان 3 /16 و 17). بنظر شما چه چيزهائي را بايد از قلب و زندگي خود بيرون كنيد تا معبد شايستهتري براي خداوند باشيد؟
* چگونه با يك زندگي مسيحي متعهدتر و شركتي فعالانهتر در زندگي عبادي كليسا، بهمراه ديگر خواهران و برادران خود در ايمان، شهادت ميدهيد كه "خانه خداوند، خانه عبادت است"؟ بعنوان يك سنگ زنده كليسا (ر.ك. به اول پطرس 2/ 5)، چه سهمي در بناي اين "خانه عبادت" داريد؟