قرائت اول - رساله پولس رسول به فيليمون 7-20
بخشي از رساله پولس رسول به فيليمون
در واقع از محبت تو شادي و تسلاي بزرگي يافتم، زيرا دلهاي مقدسين توسط تو اي برادر، آرامشي يافته اند. از اين رو اگر چه در مسيح شهامت بسياري دارم تا آنچه را كه مناسب است به تو فرمان دهم، ترجيح ميدهم تا به نام محبت از تو درخواست نمايم، من كه شخصي هستم چون شولس پيرو در اين زمان زنداني بخاطر مسيح عيسي. از تو درخواست مينمايم به جهت فرزندم اينسيمس كه او را در زنجيرها توليد نمودم، كه در گذشته براي تو بي فايده بود، اما اكنون مفيد است، چه براي تو و چه براي من. او را كه همچون دل من است باز نزد تو ميفرستم، با كمال ميل او را نزد خود نگاه ميداشتم تا مرا در زنجيرهائي كه بخاطر انجيل در آن هستم، بجاي تو خدمت كند، اما نميخواستم بدون پرسيدن نظر تو كاري انجام دهم : تا نيكوئي تو همچون امري تحميلي نباشد، بلكه از روي اختيارو شايد او براي مدتي از تو جدا گشت تا او را براي هميشه بازيابي، ديگر نه بعنوان يك برده، بلكه بالاتر از يك برده، بعنوان برادري عزيز. او براي من كاملاً چنين است، اما چقدر بيشتر براي تو چه در جسم و چه در خداوند! و اگر به تو بدي كرده است و يا چيزي به تو بدهكار است، آن را به حساب من بگذار، من پولس اين را به خط خود مينويسم: من آن را پرداخت خواهم كرد. هر چند نميخواهم بگويم كه تو وجود خود را نيز مديون من هستي. آري، اي برادر، اين لطف را در خداوند به من بنما و قلب مرا در مسيح آرامش بخش.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 146
خداوند راستي را نگاه دارد تا ابدالا´باد؛
كه مظلومان را دادرسي مي‌كند؛
و گرسنگان را نان مي‌بخشد.
خداوند اسيران را آزاد مي‌سازد.
خداوند چشمان كوران را باز مي‌كند.
خداوند خم شدگان را برمي‌افرازد.
خداوند عادلان را دوست مي‌دارد.
خداوند غريبان را محافظت مي‌كند
و يتيمان و بيوه زنان را پايدار مي‌نمايد.
ليكن طريق شريران را كج مي‌سازد.
خداوند سلطنت خواهد كرد تا ابدالاباد
و خداي تو اي صهيون، نسلاً بعد نسل.
سرود قبل از انجيل رساله دوم پطرس رسول 3/ 8 و11-12
هللويا- در مقابل خداوند يك روز مثل هزار سال است و هزار سال مثل يك روز. پس چون همه چيز اينچنين منحل خواهد شد، بايد رفتار و تقواي شما را چه تقدسي باشد، در حالي كه آمدن روز خدا را انتظار مي¬كشيد و تسريع مي¬نماييد، كه در آن آسمانها مشتعل گشته منحل خواهند شد و عناصر شوخته شده ذوب خواهند گرديد! - هللويا.
انجيل لوقا 17 /20-25
بخشي از انجيل لوقا - درود بر تو اي خداوند.
چون فريسيان از او پرسيدند كه ملكوت خدا كي مي‌آيد، در جواب ايشان گفت: "ملكوت خدا طوري نمي‌آيد كه بتوان آن را مشاهده كرد و كسي نخواهد گفت: اينك اينجاست يا آنجا، زيرا ملكوت خدا در ميان شما است". آنگاه به شاگردان گفت: "ايامي‌خواهد آمد كه آرزو خواهيد داشت يكي از روزهاي پسر انسان را ببينيد و نخواهيد ديد. به شما خواهند گفت: اينك اينجاست، اينك آنجاست! مرويد و از آنها پيروي نكنيد. زيرا همانطور كه برق از يك سوي آسمان ساطع مي‌شود و تا سوي ديگر آن را روشن مي‌سازد، پسر انسان نيز در روز خود چنين خواهد بود. ولي ابتدا او بايد رنج بسياري متحمل گردد و توسط اين نسل طرد شود.
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
در جواب كساني كه از عيسي مي‌پرسند: "ملكوت خدا كي مي‌آيد"، او پاسخ مي‌دهد كه ملكوت خدا طوري نمي‌آيد كه بتوان آنرا مشاهده كرد. با آمدن مسيح، ملكوت خدا از هم اكنون واقعيتي حاضر و فعال مي‌باشد: "ملكوت خدا در ميان شماست." اين واقعيت كه ملكوت خدا با بازگشت مسيح در "روز خود" تحقق نهايي خواهد يافت، نبايد باعث شود كه ما با بي‌تفاوتي و بدون تلاش براي زيستن طبق مقتضيات آن، صرفاً دست روي دست بگذاريم و منتظر باشيم شخصي به ما بگويد: "ملكوت خدا در فلان يا فلان جاست."
ملكوت خدا در صورتي براي ما تحقق خواهد يافت و مفهوم خواهد داشت كه از هم‌اكنون با حضور مسيح در بين ما، واقعيت آنرا لمس كنيم و در اشتياق زيستن در صميميتي هر چه بيشتر با مسيح، حاضر باشيم همچون او و در اتحاد با او، متحمل رنج گرديم. زيرا تا آن حد كه درك مي‌كنيم و با زندگي خود شهادت مي‌دهيم كه از اين جهان نيستيم، بلكه شهروندان و چشم به انتظاران ملكوت خدا مي‌باشيم، جهان، ما را نيز همچون مسيح مورد جفا قرار مي‌دهد و طرد مي‌كند. اما ايمان به اين واقعيت كه ملكوت خدا از هم‌اكنون در ميان ما است و روزي همچون برق، از يك سوي آسمان تا سوي ديگر آنرا روشن خواهد ساخت، بطوري كه ديگر كسي نخواهد توانست آنرا انكار نموده با آن مبارزه نمايد، موجب دلگرمي و آسايش خاطر ماست.
* آيا با زندگي خود شهادت مي‌دهيم كه ملكوت خدا در ميان ماست؟
* چگونه از هم‌اكنون با زيستن در مسيح، خود را براي "روز مسيح" آماده مي‌سازيم؟
* براي اين فيض دعا كنيم كه از هم‌اكنون در ابعاد ملكوت خدا زندگي كنيم و آنرا صرفاً وعده مبهمي براي آينده تلقي نكنيم.
