قرائت اول - مكاشفه يوحناي رسول 11 /4-12
بخشي از كتاب مكاشفه يوحناي رسول
آنان دو درخت زيتون و دو چراغداني هستند كه در حضور خداوند زمين ايستادهاند و اگر كسي بخواهد به آنها كسيب برساند، آتشي از دهان آنها بيرون ميآيد و دشمنانشان را ميبلعند، و اگر كسي بخواهد به آنها كسيب برساند، اينچنين بايد كشته شود. آنان قدرت آن را دارند كه آسمان را ببندند تا در طول ايام نبوتشان باران نبارد، و بر آبها قدرت دارند تا آنها را به خون تبديل نمايند، و زمين را هر چند باري كه بخواهند به هر بلائي مبتلا نمايند و هنگامي كه سهادت خود را به تحقق رسانده باشند، آن وحشي كه از هاويه بار ميآيد با آنها جنگ خواهد كرد و آنها را شكست داده خواهد كشت، و اجسادشان در ميدان شهر بزرگي است كه در بيان روحاني شدوم و مصر ناميده ميشود، همان كه خداوندشان در آن مصلوب گرديد و انسانهائي از ميان قومها و قبايل و زبانها و ملتها به مدت سه روز و نيم به اجسادشان نگاه خواهند كرد و نخواهند گذاشت اجسادشان در قبر گذاشته شوند و آناني كه بر زمين ساكنند بخاطر آنها شادي كرده و جد خواهند نمود و براي يكديگر هدايا خواهند فرستاد، زيرا اين دو نبي آناني را كه بر زمين ساكنند، عذاب دادهاند و پس از اين سه روز و نيم نفس حياتي از جانب خدا آمده در آنها داخل شد و آنان بر پاهاي خود ايستادند، و ترسي عظيم بر آناني كه به آنها نگاه ميكردند، مستولي گشت و آنان از آسمان صدائي بلند را شنيدند كه به آنها ميگفت: " به اينجا صهود نمائيد ". و آنان در ابر به آسمان صعود كردند، و دشمنانشان آنان را ديدند و در آن ساعت زمين لرزه بزرگي شد و يك دهم سهر افتاد، و در زمين لرزه هفت هزار نفر كشته شدند، و ديگران را ترس فرا گرفت و خداس آسمان را جلال دادند.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 144
خداوند كه صخره من است، متبارك باد!
كه دستهاي مرا به جنگ
و انگشتهاي مرا به حرب تعليم داد!
رحمت من اوست و ملجاي من
و قلعه بلند من و رهاننده من
و سپر من و آنكه بر او توكّل دارم،
كه قوم مرا در زير اطاعت من ميدارد.
اي خدا، تو را سرودي تازه ميسرايم.
با بربط ذات ده تار، تو را ترنّم خواهم نمود.
كه پادشاهان را نجات ميبخشي،
و بنده خود داود را از شمشير مهلك ميرهاني.
سرود قبل از انجيل رساله اول پولس رسول به قرنتيان 15/ 42-49
هللويا- در فساد پذيري كاشته مي¬شويم، فساد ناپذير بر مي¬خيزيم، همانگونه كه صورت زميني را داشته¬ايم، صورت آسماني را نيز خواهيم گرفت - هللويا.
انجيل لوقا 20/ 27-40
بخشي از انجيل لوقا - درود بر تو اي خداوند.
برخي صدوقيان ـ آنان كه منكر رستاخيز ميباشند ـ پيش آمده از او سوال كردند: "اي استاد، موسي براي ما نوشته: اگر برادر متأهل مردي بدون اولاد بميرد، برادرش بايد آن زن را بگيرد و براي برادر خود نسلي ببار آورد. حال هفت برادر بودند. اولي زني گرفته، بدون اولاد مرد. بعد دومي او را گرفت و آنگاه سومي و همينطور هر هفت نفر مردند بدون اينكه اولادي باقي گذارند. سرانجام زن نيز مرد. حال، به هنگام رستاخيز او زن كداميك از آنان خواهد بود، زيرا هر هفت نفر او را به عنوان همسر خود داشتند؟" عيسي به آنان گفت: "فرزندان اين جهان زن و شوهر اختيار ميكنند. ولي آنان كه درخور مكاني در جهان ديگر و رستاخيز از مردگان يافته ميشوند، نه زن ميگيرند و نه شوهر ميكنند، زيرا ديگر ممكن نيست كه بميرند، در واقع مثل فرشتگانند و فرزندان خدا ميباشند، زيرا فرزندان رستاخيزند، و پسران خدا ميباشند چراكه پسران رستاخيزند و اما اينكه مردگان برميخيزند، خود موسي آن را نشان داد، در متن بوته، هنگامي كه خداوند را خداي ابراهيم و خداي اسحق و خداي يعقوب خواند. حال او خداي مردگان نيست بلكه خداي زندگان، در واقع نزد او همه زنده هستند". برخي كاتبان در جواب گفتند: "اي استاد نيكو گفتي" چراكه جرأت نداشتند سوالات بيشتر بكنند.
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
در جواب صدوقيان كه منكر قيامت بودند و در جواب همه كساني كه به بهانه ناسازگار بودن رستاخيز مردگان و زندگي جاودان با علم يا منطق انساني، از ايمان داشتن به آن خودداري مينمايند و يا چون نميتوانند زندگي پس از مرگ را در تصور و عقل محدود خود بگنجانند، آنرا رد ميكنند، اعلام ميدارد كه "خدا، خداي مردگان نيست، بلكه خداي زندگان است، زيرا همه نزد او زنده هستند."
يك مسيحي راستين بدون كنجكاوي بي مورد و ناسالم در مورد وضعيت درگذشتگان و يا نحوه زندگي پس از مرگ كه نشانه كمبود ايمان و عدم آگاهي از راز زندگي جاويدان است، بخاطر ايمان به خدائي كه "خداي زندگان" و سرچشمه زندگي است به راز رستاخيز و حيات ابدي ايمان دارد. اساس ايمان به رستاخيز مردگان، ايمان به مرگ و رستاخيز نجات بخش مسيح است: "اگر ما ايمان داريم كه مسيح مرد و رستاخيز نمود، بهمين طور آناني نيز كه در عيسي خوابيدهاند، خدا ايشان را با وي خواهد آورد" (اول تسالونيكيان 4/ 14).
* آيا براستي ايمان داريم كه خدا "خداي زندگان است، زيرا همه نزد او زنده هستند"؟ اين ايمان چه تأثيري در برخورد ما با مرگ ميگذارد؟
* براي اينكه در شناخت رازهاي ايمانمان رشد نمائيم، چه كار ميكنيم؟ دعا و مطالعه كتاب مقدس و صميميت و اتحاد با خداي زنده چه جائي در زندگي ما دارد؟