قرائت اول - غلاطيان ۳/ ۲۲-29
بخشي از رساله پولس رسول به غلاطيان
اما كتاب مقدس همه چيز را تحت گناه نهاد، تا از طريق ايمان به عيساي مسيح، وعده به ايمانداران عطا شود. قبل از آنكه ايمان بيايد، همه ما تحت نظارت شريعت بوديم تا زماني كه ايمان آشكار گردد. بطوري كه شريعت تعليم دهنده ما گشت تا زماني كه مسيح آمد تا توسط ايمان عادل گردانيده شويم. اما چون ايمان آمد، ديگر تحت نظر تعليم دهنده نميباشيم، زيرا همه شما توسط ايمان در مسيح عيسي، فرزندان خدا ميباشيد، چون همه شما كه در مسيح تعميد يافتيد، مسيح را در بر كرده‌ايد. ديگر نه يهودي هست و نه يوناني، نه برده هست و نه آزاد، نه مرد هست و نه زن، زيرا در مسيح عيسي همه شما يكي هستيد و اگر به مسيح تعلق داريد پس اولاد ابراهيم و طبق وعده وارث مي¬باشيد.
اين است سخن خدا. - خدا را سپاس باد.
مزمور برگردان مزمور 105
او را بسراييد براي او تسبيح بخوانيد.
در تمام كارهاي عجيب او تفكر نماييد.
در نام قدّوس او فخر كنيد.
دل طالبان خداوند شادمان باشد.
خداوند و قوّت او را بطلبيد.
روي او را پيوسته طالب باشيد.
كارهاي عجيب را كه او كرده است به ياد آوريد.
آيات او و داوريهاي دهان او را.
اي ذريّت بنده او ابراهيم!
اي فرزندان يعقوب، برگزيده او!
يهوه خداي ماست.
داوريهاي او در تمامي جهان است.
سرود قبل از انجيل لوقا ۱۱/ ۲۷-28
هللويا- خوشا به حال رحمي‌كه تو را حمل كرد
خوشا به حال آنكه سخن خدا را مي‌شنوند و آن را بجاي مي‌آورند - هللويا.
انجيل لوقا ۱۱/ ۲۷-28
بخشي از انجيل لوقا - درود بر تو اي خداوند.
در حالي كه اين چيزها را مي‌گفت، زني از ميان جمعيت فرياد زد و به او گفت: "خوشابحال رحمي‌كه ترا حمل كرد و پستانهائي كه مكيدي". ولي او گفت : "بلكه خوشا بحال آنكه سخن خدا را مي‌شنوند و آن را بجاي مي‌آورند".
اين است سخن خدا. - ستايش بر تو، اي مسيح.
تعمق
عيسي بار ديگر به همه ما يادآور مي‌گردد كه آنچه واقعاً اهميت دارد، شنيدن كلام خدا و بجا آوردن آن است و نه صرفاً شناخت وي و داشتن ارتباط‌هاي انساني با وي. از اين رو، عظمت حضرت مريم نيز صرفاً در مادر مسيح بودن نيست، بلكه در اين است كه او مطيع كلام خدا بود و آن را در دل خود نگاه مي‌داشت و با وفاداري به خداوند در زندگي خود پياده مي‌كرد (ر.ك. به لوقا ۱/ ۳۸ و ۲/ ۱۹).
* چگونه سعي مي‌كنيم حضرت مريم را كه نمونه راستين يك پيرو مسيح است، سرمشق خود قرار دهيم و كلام خدا را شنيده، در قلب خود نگاه داريم و در زندگي بجا آوريم؟
* آيا به داشتن عنوان "مسيحي" اكتفا مي‌كنيم و آنرا ارتباطي كافي با مسيح مي‌دانيم يا واقعاً سعي مي‌كنيم كلام زنده او را بشنويم و بجا آوريم؟
